• Daar ging ik dan... Mijn eerste grote internationale wedstrijd van het jaar, het Danish International Amateur Championship, ook wel DIAC genoemd. Samen met mijn vader reisde ik af naar het Deens plaatsje Silkeborg, met de gelijknamige golfbaan.

    Mijn swing voelde goed, wat kleine aanpassingen swingtechnisch zorgde ervoor dat ik hele constante balvluchten sloeg die ik ook wel kon gebruiken op deze golfbaan. Tijdens de oefenronde was mij namelijk opgevallen hoe moeilijk deze golfbaan wel niet was. Normaal heb je één kant van de fairway waar ruimte was om te missen. Op deze golfbaan was de fairway de enige plek waar je de bal kon missen, want alles dat daarbuiten viel was bijna een gegarandeerde bogey indien er geen wonder gebeurde op de green. 

    Mijn eerste ronde speelde ik fantastisch, ik heb drie slechte ballen geslagen die voor direct drie bogeys zorgde, weliswaar kon ik de vele kansen die ik op de greens kreeg voor birdie niet benutten. Ik tekende dan ook voor een rondje van 75 (+3) met vijftien parren en drie bogeys. Niet geheel ontevreden, maar toch hoop op meer de volgende dag. 

    De tweede dag ging ik verder zoals ik op de eerste dag geëindigd was, goede ballen die soms tot een bogey leidde, maar deze keer was ik wel in staat om birdies te maken! Na +2 te staan na 4 holes ging ik los. Na 14 holes had ik namelijk 4 birdies op de kaart gezet en stond ik -2 voor de dag. Toen kwam het keerpunt in de ronde. Ik schatte de wind op een lastige par 3 verkeerd in en in plaats van de wind tegen die ik incalculeerde had ik wind mee, ik sloeg mijn bal te ver en heel ver de bossen in. Na 4,5 minuut gezocht te hebben was ik bijna van plan de bal op te geven totdat een lieftallige vrijwilliger mijn bal vond. Niet dat ik hier heel blij mee kon zijn, want ik moest eerst 1 keer hakken om daarna een chip over te houden. Deze chip ging net te ver, ik miste mijn bogey-putt ruim en zo had ik opeens een dubbel-bogey op de kaart staan, uit het niets.

    Ik maakte de hole daarna meteen een sterke birdie om nog een bogey op de moeilijke 18e hole te moeten noteren, een rondje level par en ik stond +3 na twee dagen en stond hiermee gedeeld vijfde in een zeer sterk internationaal veld.

    De derde dag ging ik vol goede moed richting de eerste tee, geen zenuwen niks, maar toch stond ik na nog geen slechte bal geslagen te hebben +4 na 4 holes.... Ik kon er met mijn hoofd niet bij. De wind had soms wel en soms geen invloed op de bal, dan sloeg ik een goede bal die in een of ander gat eindigde waar ik geen free-drop van kreeg, ik was gewoon in shock. De rest van de ronde kreeg ik eigenlijk geen grip meer op mijn spel en op mijzelf waardoor ik na een ronde van 81 (+9) niet meer in de running was voor het kampioenschap. Na afloop zat ik met mijn vader en samen keken wij vol onbegrip terug op het rondje dat ik net had neergezet. Hoe deze score bij elkaar is gekomen weet ik nog steeds niet, maar een ding was zeker de laatste dag moest ik laag gaan!

    82 was alleen niet de " laag gaan score" die ik in gedachte had. De vierde en laatste dag was het compleet tegenovergestelde van de eerste paar dagen, ik zat er vanaf het begin eigenlijk al niet lekker in en sloeg weinig goede ballen. Mijn birdiekansen gingen allemaal ruim naast de hole en na al drie rondes gefrustreerd te zijn geweest op mijn score, was ik er na 67 holes helemaal klaar mee toen ik een ijzer op de par-3 vijftiende 2 meter naast de green sloeg en er met een triple van af kwam. Hierdoor was ik er zo klaar mee dat ik met drie bogeys eindig voor een totaal van +22 en een 39e plek.

    Frustratie is het woord dat dit toernooi overschaduwd. Weliswaar ben ik wel heel tevreden met de eerste twee toernooidagen. Hierbij heb ik het goede spel tijdens de trainingen naar de baan kunnen trekken en heb ik meegedaan voor de prijzen op een groot internationaal toernooi. Dit was voor mij weer een mooie ervaring die ik hier in Nederland weer kan gebruiken.

    Een ding is zeker, de komende wedstrijden die ik ga spelen kunnen geen moeilijkere baan hebben dan deze, dus zullen de scores nu eens onder par moeten eindigen aan het eind van de wedstrijd!

    Next stop: Dutch Junior Open op Toxandria, tot dan!