• St. Francois Guadeloupe Open

  • Ik kwam aan in Guadeloupe (in de caribean) en ik kwam in letterlijk een andere wereld terecht. Palmbomen met kokosnoten, hutjes van riet, witte stranden en een hele relaxte sfeer vielen mij vooral op. Ik hoorde zelfs een verhaal in de bus naar het hotel, dat er vorig jaar een referee met een kokosnoot op zijn hoofd werd geraakt en naar het ziekenhuis moest (zijn blijkbaar levensgevaarlijk). De reis was lang, ik vertrok vanuit Oostenrijk (hier speelde ik het toernooi hiervoor, het was nog 1400 km naar Parijs, vanaf Parijs vloog ik naar Guadeloupe in 9 uur en moest ik nog een busreis van een uur overleven. 
    Eindelijk kwam ik op bestemming en kon ik bekijken hoe alles eruit zag.

    De baan zag er werkelijk prachtig uit, de greens daarentegen....

    Bermuda gras in combinatie met veel zon en weinig water, is geen geweldige combi. Het gras was stug en de greens kaal, wat voor veel hobbels zorgde, maar desalniettemin gingen mijn oefenrondjes goed en werd ik zelfs derde in de pro-am wat mij een fles lokale drank opleverde (die overigens niet te zuipen is).

    Het was er standaard 30 graden overdag, 27 in de nacht en met hoge luchtvochtigheid waardoor de gevoelstemperatuur rond de 45 graden lag. 

    Ik ben geen held in de hitte, maar ik hield me goed gedurende de oefenrondes (verbazingwekkend genoeg) en had dan ook veel zin om na mijn goede prestaties in Oostenrijk weer aan de bak te gaan.

    Ik begon sterk aan het toernooi met birdie birdie, waardoor ik tot mijn tiende hole zelfs aan de leiding ging. Ik werd gevolgd door een camera ploeg en voelde met op mijn gemak, de camera ploeg verdween en daarmee ook het goede spel. Een drie putt op 12 was nog geen ramp, maar begon mijn aftakeling mentaal. 

    Normaal behoud ik mijn routines en heb ik geen mental breakdowns, maar op een of andere manier kwam ik niet uit de neerwaartse spiraal, de ene meter putt (ja meter putt) werd gemist na de ander en de laatste 6 holes speelde ik in +6 door onder andere 4 drie putts te maken en 5 meter putts te missen.

    Ik was verbaasd, wist niet wat me overkwam of waardoor het kwam. 

    Ik ging terug naar het hotel, nadenkend hoe dit kon en met verschillende ideeën ging ik terug naar de putting green voor een oefenserie van 2 uur met redelijk succes. Ik verkreeg weer iets meer vertrouwen en had wat punten gevonden waar ik aan vast kon houden.

    De volgende middag mocht ik weer aan de bak en vol goede moed, maar tevergeefs. Weer was het het putten dat niet liep, ik begon nog met een paar voorzichtige twee meter putts die ik hole, maar rond hole 6 was het weer een meter putt die er langs ging, op 7 volgde er nog 1, op 8 ook en ga zo maar door. Ik was het spoor bijster, ik sloeg mijn ballen werkelijk fantastisch miste amper greens en gaf mezelf birdiekansen, die ik zo omzette in bogeys door werkelijk waardeloos putten. Op hole 14 besloot ik na 5 verschillende dingen geprobeerd te hebben mijn puttinggrip te veranderen, dan weet je als golfer dat je laag gezonken bent. 

    4 holes voor het einde realiseerde ik me wat er mis ging .... mijn putter stond gesloten, en meer dan een halve cup links gemikt van waar ik wilde mikken vanaf een meter. Dit is meer dan genoeg om een putt te missen. 

    De laatste vier holes speel ik simpel in -1 en ik dacht aan wat had kunnen zijn mits ik degelijk had geputt.

    Dit gebeurd me de laatste vier jaar regelmatig, dat ik niet meer weet hoe en wat en mijn putter niet comfortabel op de grond staat, maar deze keer heeft het me de cut gekost.

    Ik heb dan ook geïnvesteerd in een nieuwe putter en mijn eerste 66 hiermee al genoteerd op de Scherpenbergh.

    11 juni vertrek ik weer naar Spanje, met mijn nieuwe putter en ga ik er weer tegenaan in de strijd om promotie naar de Challenge Tour.

    Ook dan houdt ik jullie natuurlijk op de hoogte.

    Voor nu bedankt en tot snel!